De vakantie in Noorwegen zit er weer op, helaas. We hebben net als vorig jaar een fantastische week gehad. Alleen al de aankomst was memorabel, we werden van alle kanten begroet door mensen die we vorig jaar op het festival hebben ontmoet. Het klinkt gek, maar het voelde een beetje als “thuis komen”. Ook dit jaar hadden we niets te klagen over het weer. Het was iets minder warm dan vorig jaar, maar het is vrijwel de hele tijd droog gebleven (op de laatste dag na). We hebben veel muziek gemaakt, bijgepraat met oude vrienden en nieuwe gemaakt. Volgend jaar weer!

Het gaat langzaam, maar ik begin te herstellen van de kuur van vorige week. Van stil zitten en liggen word ik ook niet beter, daarom heb ik afgelopen zaterdag wel “gewoon” gerepeteerd met Stringtime. We hebben nog maar een paar repetities gepland voor ons volgende optreden, maar er moeten natuurlijk wel wat nieuwe nummers worden gespeeld. Met slechts een fractie van mijn normale hoeveelheid energie hebben we toch wat liedjes kunnen spelen, hier en daar geholpen door ons nieuwe achtergrondkoortje. Een kleine waarschuwing vooraf: Als je onderstaand liedje afspeelt, zet het geluid dan niet te hard, onze opstelling rondom de microfoon was niet echt optimaal…

Big Spike Hammer door Stringtime & The Cellarhouse Sisters.

Gistermiddag kreeg ik een mailtje van schouwburg de Lawei in Drachten met de mededeling dat ze de voorstelling van gisteravond nog intiemer wilden maken door hem te verplaatsen van de grote zaal naar de kleine zaal. Ze hadden natuurlijk ook gewoon kunnen zeggen dat er maar heel weinig kaartjes waren verkocht. Het kwam de avond wel ten goede. Vanaf rij 1 keken we naar de voorstelling van Jan Douwe Kroeske (2 meter sessies in het theater) met als gast Luka Bloom. Een groot deel van de voorstelling bestond uit anekdotes van Jan Douwe over diverse opgenomen 2 meter sessies uit het archief (in de loop der jaren zijn er meer dan 1000 2 meter sessies opgenomen), geïllustreerd met mooi beeldmateriaal. Daarnaast was Luka Bloom te gast die een aantal (natuurlijk veel te weinig) mooie liedjes speelde. Mijn hoogtepunten van de avond: Een prachtig nummer van de Belgische band Triggerfinger (op groot scherm) en het nummer "The Man is Alive" van Luka Bloom (live).

Bassist Mark Anderson van Monroe Crossing heeft een muzikaal verleden in de Heavy Metal en Hardcore muziek. En ook gisteravond leek het soms alsof hij in een metalband aan het spelen was, laat ik zeggen dat hij bijzonder aanwezig was. Hij speelde samen met een aantal bijzonder goede muzikanten en entertainers in de Amerikaanse band Monroe Crossing. Het dorpshuis in Valthe was geheel gevuld en volgens mij heeft iedereen een leuke avond gehad. Goede show, mooie afwisselende bluegrass en gospel, veel humor en veel verzoekjes in de tweede set.